Mr.bex

پلان افسردگی - 04

2012-02-14T23:04:00.000+03:30

1. در به در، از این اتاق به آن اتاق دنبال نشانه‌ای از تاهل می‌گردم. اولین جایی که بنظر هر آدم متاهلی میاد عکسهای ازدواج و آلبوم خونوادگی است، کشوی آلبوم‌ها رو روی زمین خالی کردم، تنها یه آلبوم مونده بود از اون به یادگار، لذا تیکه دادم به دیوار و آلبوم را ورق زدم. عکس‌های بی‌ربط عروسی دیگران، عکس‌های دانشجویی، اردوهای دورهمی و خب خیلی محدود عکس‌های دو نفره‌ی من و زنم با پس‌زمینه‌های قشنگ و مختلف، حالات مختلف، خندان / معمولی / متعجب. بهترین عکس دونفره آلبوم هم قاب شده بود و نشسته بود جلوی آینه، کنار عطر‌ها. یه عطر قدیمی هم هست به اسم «استلاّ» که بوی زنمو میده. پرت‌کننده‌تر از بوی‌ عطر نداریم لذا عکسها رو بی‌خیال شدم و بو کشیدم. اینبار هم منو پرت کرد به دورترها بطوری که یادم رفت چه بی‌تابانه داشتم اورا می‌جستم. دنبال چیزی می‌گشتم تا به خودم ثابت کنم، مدرکی، نشونه‌ای هر چیزی که نشانی از زنم داشته باشد و من جز چند عکس و یک شیشه عطر چیزی نیافته بودم. البته بماند که بوی عطر پرتم کرد به جایی که خودش به تنهایی مدرکی مستدل بود، با این حال هنوز جناب قاضی راضی نشده بود. کف اتاق دادگاهی شده بود که قاضی و شاکی و شاهد و وکیل و متهمش خودم بود و فقط کافی بود خودم به خودم اثبات کنم که پای زنی هم در کار است، یا در کار بوده اما مدارک ناقص بود، همیشه یک پای ادله لنگ است. یه شیشه عطر زنونه و عکسهایی که می‌شد فتوشاپ شده باشند که مدرک نمیشه. مدرک باید خود زن باشد. زن باس بطور مستدل در دستانت باشد، اما نبود.

2. یه عادت عجیبی هم بینمون مشترک بود که هردو وقتی لباس نو می‌خریدیم، نمی‌پوشیدم، لباس نو جاش تو کمد بود، باید می‌رفت تو کمد و منتظر نوبت می‌موند. یعنی اینطور نبود که نو بیاد و کهنه بشه دلازار. لباس‌های کم پوشیده و هرگز نپوشیده‌ام را ایستاده ورق می‌زدم، یکی پس از دیگری حتی پولیور بنفشه‌ی بنتون‌م رو هم دیدم اما اثری از لباس زنانه نبود. یک تصوری هم هست که می‌گوید اغلب زنها وقتی می‌روند از خودشان لباسی، تکه لباسی، چیزی باقی می‌گذارند برای بو و خاطره‌بازی، اما اینجا چیزی که بر زنی دلالت کند یافت نمی‌شد لذا کاملن منطقی نتیجه گرفتم که زنم لخت بوده، عمومن لخت بوده، برایم بی‌لباسی می‌کرده، عشوه‌های ملایری، قر‌های ریز از راه دور.. و من دوباره پرت شدم و تکیه داده شدم به کمد.

3. برهان خلف می‌گوید اگر در چیزی تردید داشتید، سعی کنید تا خلافش نقض شود آنگاه مطمئنتر خواهید بود و این برهان، صورت مسئله‌ی مرا را تبدیل کرد به تلاش برای پیدا کردن نشانه‌هایی که حضورشان با وجود زنم مغایرت داشته باشد. کتابهای کتابخانه از یک جایی به بعد بیشتر از آنکه کتاب باشند، می‌شوند خاطره. کتاب اول، در جبهه غرب خبری نیست، سرگذشت چندتا سرباز آلمانی در جنگ جهانی اول که بجای جنگ فقط لوبیا و سوسیس می‌خوردن. این یکی هیچ نام و نشونی نداره، انگار صاحاب داره اصلن. اما بالای صفحه دوم کتاب شازده احتجاب نوشته تقدیم به شما الف-خ و الف اسم یک زن است.(سلام الف). کتاب بعدی نون حه، بعدی میم میم، سین نون، سین الف و سین خه. همگی اینها اسامی زنانی اند که یک جایی در طول زندگی‌ام به من کتاب داده‌اند اما فقط این سین خه است که هنوز من را یاد زنم می‌اندازد، ای‌داد. تا به امروز انگار به زنم همیشه فقط اشاره شده تا جایی که هم اکنون در این وضعیت اسفناک حتی اسم و فامیلش را هم گم کرده‌ام. کتابخانه را کامل گشتم، کتاب به کتاب و به سیزده زن غریبه برخوردم. برهان خلف می‌گوید امکان ندارد که سیزده زن بی آنکه هیچ کدامشان با تو ازدواج کرده باشند به تو کتاب داده باشند. یکی دوتا شاید ولی سیزده تا نه، لذا زنم بطور حتم یکی از اینهاست. امکان بعد می‌گوید، شاید همه‌ی اینها یک جایی، یک وقتی زنم بوده‌اند، نه البته همزمان. چون همزمانی سخته و همزبونی از همزمانی بهتر. انگشتانم را وارسی می‌کنم، حلقه‌ای در کار نیست، لابد از چهارمی به بعد دیگه تصمیم گرفتم که حلقه نداشته باشم و تفریح کنم. آخه چه لزومی هست به شوآف هرروز و هرلحظه‌ی تاهل. اما با تمام اینها فرض خلف اثبات نشد ولی در عوض حکم هم باطل نشد. این حکم از آنهاست باطل نمی‌خواهد بشود.

4. بی‌ربط، بی‌ربط، بی‌ربط. وقتی دارم در به در دنبال نشونه‌ای از یک زن تو زندگیم می‌گردم، کله بریده و خونی یک اسب تو تختم چه کمکی به من می‌کنه؟ ولی من این رو هم تبدیل به فرصت کردم، کنار تخت ایستادم و برای جفتمون فاتحه خوندم.

پلان افسردگی - 03

2012-02-14T08:00:00.000+03:30

1. ایستاده ظرف می‌شورم و یه تاریخچه مبارزات آزادی خواهانه‌ی زنان فکر می‌کنم. مطالعه‌ای در مورد حقوق زنان نداشتم ولی می‌دانم که در گذر زمان همیشه یه مشت زن ستیز امل بوده‌اند و تاکید داشته‌اند که هرچقدر هم از تاریخ تمدن بشر بگذرد، خانه‌ی اول زن تخت و خانه دومش آشپزخانه است. بعدها فعالین حقوق زن آمدند و گفتند برابری و تفاهم معقول ترین گزینه است. بعدترها یه مشت فمینیست همجسنباز آمدند و از تمام زنهای دنیا خواستند علیه مردانشان قیام کرده و از آنها بیگاری بکشند. گفتند ظرف نشورید، تمکین کردید مهم نیست فقط ظرف نشورید. اما در مورد خاص زندگی زناشویی ما، این مسئله اصولن از اساس مطرح نبود چون برای من بعد از پشت پنجره اتاق، آشپزخانه محبوب‌ترین مکان در این خانه است و ظرف شستن جزء لذت‌بخش ترین کارهای عالم نزد من. فی‌الواقع مردی هستم با یک زن درون بسیار فعال و منطقی. ظرفها را من می‌شستم و تاجایی که وقتم اجازه می‌داد خودم آشپزی می‌کردم و عمیقن راضی بودم. حافظه خوبی دارم اما یادم نمیاد که حتی یکبار، فقط یکبار، محض رضای خدا یا واسه دلخوشی من، زنم رو در حال ظرف شستن دیده باشم. تنها ارتباطی که بین زنم و سینک ظرفشویی می‌تونم برقرار کنم، مکالمه با صدای بلند از آن اتاق به آشپزخانه بود که اغلب حین ظرف شستن من، بینمان در می‌گرفت. اگه یروز یکی ازم بپرسه که زنت ظرف هم می‌شوره؟ بهش می‌گم والا ظرف که نمیشوره ولی خیلی دلش می‌خواد بشوره. آخ از اون دلش.

2. لذت آب خوردن از یک بطری شیشه ای را با چه می شود مقایسه کرد، هیچ. آب خوردن با شیشه درحالی که در یخچال باز مانده، بارزترین نشانه بی‌مبالاتی در یک مرد است و این دقیقن همان چیزی بود که زنم را آتش می‌زد، وقتی از آتش حرف می‌زنم دارم از کارد و انسداد خون حرف می‌زنم بطوری که وقتی من را در آن حالت می‌دید، نمیشد کوچکترین نشانه ای هم از سالها زندگی مشترک، در صورتش دید. اصلن انگار هیچوقت با هم ازدواج نکرده بودیم. « آخه چرا باید زن و شوهر، دهنی هم رو نخورن وقتی هزار کار دیگه با هم می‌کنن » « مگه سگ دهن زده که اینطوری برخورد میکنه » « چته خب دارم آب می‌خورم » البته این جوابهای قشنگ را فقط در ذهنم می چرخاندم. خانواده زنم را حقیقتن میشد خرده بورژوا نامید، از آنهایی که به این با دهن آب نخوردنها خیلی اهمیت می‌دهند. دو جور بورژوا داریم، بورژوای خرد و کلان، البته من که تاحالا یه بورژوای واقعی رو از نزدیک ندیدم، فقط شنیدم به بعضیا میگن خرده بورژوا، لذا شاید تعبیر درستی از خونواده زنم نباشه. تنها شبی که زنم خواست ظرف بشوید که ای کاش که نمی‌خواست، من احمق رفته بودم سر یخچال و داشتم با شیشه آب می‌خوردم، خواستم برگردم که شروع شد، در واقع همه چیز از این لحظه شروع شد. به سرعت عصبانی شد و مثل یک مرد داد کشید، تمام زنانگی‌اش را فراموش کرده بود و فقط فریاد می‌کشید. طغیان کرده بود و هر لحظه خشمگین‌تر می‌شد. زنها همیشه ابعاد تازه‌ای دارند که از خودشان بنمایش بگذارند، چه خوابیده، چه ایستاده.

3. لیوان‌های شیشه‌ای در حال خشک شدن بودند، سه عدد لیوان بزرگ شسته شده، دوتا به علت نوشابه، سومی هم بخاطر دوغ. زنم تو لیوان نوشابه‌ای دوغ نمی‌خوره. فنجان چای بعدازظهر هم بود و البته کاسه سرامیکی چیپس روی میز اتاق نشیمن.

4. تو زندگی هر زوج مشترکی دو شب مهم وجود داره، یکی شب ازدواج یکی شب اولین دعوای واقعی و اون شب کذایی، شب ازدواجم نبود. اگر شماره سه را با شماره دو مخلوط کنیم آنگاه چه خواهیم داشت؟ بلی درست حد زدید، شماره چهار. خیلی سخت و دردناک خواهد بود دیدن آن ابعادی از همسرت که هرگز نه خودش می‌خواسته دیده شود نه تو. با شیشه آب خوردم اما اصلن انتظار نداشتم سه عدد لیوان یکی پس از دیگری از کنار سینک به دیوار روبرو برخورد کرده و خرد شوند. ولی اتفاق افتاد. تکه‌های شیشه همه‌جای آشپزخانه پخش شد و من با همان بی‌مبالاتی قبلی بی‌دمپایی کنار یخچال گیر افتادم. زنم مانند هر زن دیگری دمپایی داشت لذا از روی خرده شیشه‌ها با عصبانیت رد شد و رفت و این آخرین تصویر من از زنم بود. من مانده بودم و پای لخت و سرامیکهای سفید و پرشیشه لذا چاره‌ای نبود جز عذرخواهی با صدای بلند، طوری که زنم هرجا باشه بشنوه. اولش با عذر خواهی شروع شد، بعد به قول دادن رسید، قول دادم دیگه با دهن آب نخورم، قول مسخره‌ای بود، می‌شد وقتی نیست یواشکی با دهن آب خورد، لذا قول دادم، خبری نشد، دوباره قول دادم اما انگار بیرون از آشپزخانه اصلن کسی نبود. اینطور وقتها، زنها معمولن یک صدایی ازخودشان تولید می‌کنند که یعنی دارم یک کار دیگه می‌کنم و حواسم به تو نیست، بیشتر التماس کن عزیزم. اما هیچ صدایی هم نمی‌آمد. مجبور شدم وضعیت بدون دمپایی ماندن و شیشه‌های شکسته را همانطور ایستاده کنار یخچال و با صدای بلند برایش توضیح بدهم. دادم، خواهش کردم، داد زدم، ساکت شدم اما باز هم افاقه نکرد. به خودم گفتم اگه این واقعن زنت بود حتمن میومد کمکت ولی حالا چی، پانزده دقیقه بود که یه مرد مجرد گیر کرده پشت خرده شیشه‌ها بودم، خرده شیشه‌های زن سابقم. چاره‌ای نبود، از روی کابینت‌ها و ماشین لباس‌شویی خودم را به در رساندم و هرطور بود فرار کردم اما انگار زنم زودتر فرار کرده بود. طولی نکشید که فهمیدم من بیرون از آشپزخانه دیگر زن ندارم، زنم همان زنی بود که از آشپزخانه خارج شد و دیگر هرگز مراجعت نکرد. کاش پشت همان خرده شیشه ها تا ابد متاهل می‌ماندم.

پلان افسردگی - 02

2012-02-13T08:25:00.000+03:30

1. تا حالا شده ایستاده پشت پنجره از غم لذت ببری؟ من؟ خیلی. اینجا اتاق خواب است لذا بیشتر شبها در اینجا حضور دارم، دقیق‌تر بگم، بیشترین حضور را در این نقطه دارم. رو به پنجره و همان نمای تکراری و غم‌انگیز ساختمانهای روبرو اما اینبار در شب و با پنجره‌هایی روشن برای حکمرانی شبانه، بماند که پنجره‌هایی بی‌پرده نزد ما محبوب‌ترند. خوبی شب اینه که میتونی بدون دیده شدن در تاریکی به بیرون خیره بشی و دنبال بگردی و ندونی که خیره شدن و دنبال گشتن از مصادیق بارز عزاداری‌ست. شده سر قبری که مرده نداشته عزاداری کنم ولی عزاداری سر قبر کسی که هنوز هست واسم تازگی داره، زنم هنوز بود. نباید مقایسه کرد، نباید تماشای زندگی خصوصی مردم را با خوابیدن کنار همسر مقایسه کرد چون دو جنس متفاوت دارند. نباید، حتی اگه زنت این تماشا کردن رو دید زدن زنهای غریبه بدونه، البته به نظر من زن همسایه که غریبه نیست. ولی اگه دیدی داره فکر می‌کنه لذت زنی غریبه رو ترجیح می‌دی به لذت کنارش خوابیدن، بهتره سریع تمومش کنی و بری بخوابی و یادت باشه که نصفه‌شب با صدای بوق اتومبیل از توی تخت نپری پایین و نیم ساعتی به بیرون نگاه نکنی و پنجره به پنجره دنبال جای بوق نگردی چون مشخصن بوق توسط اتومبیل تولید میشه و اتومبیل جاش کف کوچه‌ست.

2. از در که وارد می‌شد، مستقیم میومد سمت منی که ایستاده بودم پشت پنجره، اول بوسم می‌کرد و بعد می‌رفت از کتابخونه یه مجله برمی‌داشت و صاف می‌رفت زیر پتو، برنامه این شبهای آخرش همین بود، همین مسیر تکراری. زنم قبل از خواب مطالعه می‌کرد تا منو بکشه تو تخت، در واقع زودتر بکشه توی تخت و من از این کار متنفر بودم، می‌خواستم هروقت دلم خواست برم بخوابم لذا همچنان همانجا محکم می‌ایستادم و با لجبازی پنجره‌هایم را رصد می‌کردم. حالا که رفته بهتر یادم میاد که این اواخر حتی تو مسایل تختخوابی هم واسش کم می‌گذاشتم. زنم همیشه همین لب تخت می‌خوابید و سمت دیوار می‌شد سهم من اما اغلب آنقدر نیامدنم را کش می‌دادم که خودش بی سروصدا می‌خزید و می‌رفت سمت دیوار می‌خوابید، انگار اصلن لب تخت نبوده. دفعات اول بنظرم اومد که این یک اعتراضه، یه اعتراض به سبک زنها ولی الان مطمئنم که زنها با این کار خبر از رفتنشان می‌دهند.

3. هفته اولی که دیگه واسه همیشه اومد به این خونه، این رو هم با خودش آورد. می گفت هدیه مادربزرگش به مادرش و مادرش به خودشه اما بنظر خیلی قدیمی و دست‌باف نمیومد لذا همون شب اولی که پهنش کرد، برگشتم بهش گفتم مطمئنی این قالیچه ماشینی نیست؟ بافتش خیلی ریزه‌ها. یک هفته این قالیچه رفت زیر تخت و هرچه اصرار کردم که نه این قدیمی و دست‌بافه قبول نکرد که نکرد حتی گفتم کارشناس فرش میارم، هرچی اون بگه اما تا همون شش هفت روز بعدش که نمی‌دونم چطور واقعن راضی شد، قالیچه به اون قشنگی واقعن رفته بود زیر تخت. چند روز بعدش که تو اتاق تنها بودم بیشتر دقت کردم دیدم شوخی قشنگی نکردم، قشنگ معلوم بود که پا خورده و اصیله. از اون قالیچه‌های سلیمونی بود که سالهاست زمین‌گیر شده.

4. تا حالا با صدای خرت‌خرت شونه کردن مو از خواب بیدار شدید؟ من؟ هر صبح، حتی صبح روز تعطیل. زنم طبق یه عادت قدیمی خودش رو مجبور می‌دید، واقعن مجبور می‌دید وقتی از خواب بیدار میشه، اول از همه موهاشو شونه کنه. اینکه وقتی از خواب بیدار بشی و اولین چیزی که ببینی زنی باشه که نشسته جلوی آینه و داره با لذت موهاشو شونه می‌کنه، شاید فانتزی خیلی از آدما باشه ولی فانزی من نبود، نوستالژی من هم نبود. اتفاقی بود که باید بهش عادت می‌کردم و حتی بهش علاقه نشون می‌دادم، در واقع مجبور بودم و این از آن دست مسائلی نبود که بشه باهاش در میون گذاشت. ولی من گذاشتم.

پلان افسردگی - 01

2012-02-12T12:21:00.005+03:30

1. زنم که رفت دیگه نشد تو اون اتاق بخوابم، البته خیلی وقت نیست ولی طبعن انگار خیلی وقته. لذا دیشب هم طبق معمول، روی مبل از خواب بیدار شدم. خب البته حقم دارم، رو تخت دونفره که کسی تنهایی نمی‌خوابه اگرم بخوابه یا زنش رفته مسافرت یا چمی‌دونم لابد کسخله.

2. در این محل بزودی هرچیزی بجز تلویزیون نصب خواهد شد. تلویزیون رو فروختم بجاش گلدون خریدم. همون تلویزیونی که وقتی اولین بار اومد اینجا داشت واسه خودش اذون پخش می‌کرد حتی بعدش که ‌بوسیدمش هم داشت اذون پخش می‌کرد. حالا که اون رفته نمی‌خوام چشمم به این تلویزیون بی‌افته. حتی جای خالیش رو هم نمی‌تونم ببینم.

3. تلویزیون عزیزم که رفت، بجاش گلدون اومد اما هیچ‌وقت جای خالی تلویزیون رو پر نکرد. یعنی من نگذاشتم که پر کنه، دوست داشتم تا یک مدتی جای تلویزیون خالی بمونه لذا گلدون رو گذاشتم کنار پنجره. گلدون هم مثل زن توجه می‌خواد حتی یک‌وقتایی بیشتر از زن و لابد واسه همینه که زنها بیشتر گلدون دوست دارن. نع، جای این گلدون خوب نیست، باید بزارمش کنار مبل چون نورش بیشتره. گلدون نور بیشتر می‌خواد، توجه بیشتر می‌خواد، بغل بیشتر می‌خواد و من اصلن نمی‌دونم چرا تا وقتی اون بود حتی یه گلدون هم نداشتیم تو این خونه.

4. روزگار سیاهم رو اغلب اینجا می‌گذرونم، ایستاده در این محل و رو به پنجره. اینجا می‌ایستم و به بیرون از پنجره خیره می‌مانم. بیرون پنجره‌ی من، فقط بیرون پنجره‌ی من است، دوردستهایی آفتابی با کوه‌های برفی در کار نیست، اکثرن نمای غم‌انگیز ساختمانهای روبرویی‌ست، با این حال تا پایم درد بگیرد و خسته شوم همانجا ایستاده عزاداری‌ می‌کنم، روزی سه چهار مرتبه هرکدام حداکثر پنج دقیقه. بعد از هر عزاداری خودمو دلداری می‌دم که هی، زنت رفت اما در عوض پنجره خوبی داری. اینروزا هرکی هرکی یه پنجره خوب نداره، شاید زن خوبی داشته باشه ولی بعید می‌دونم پنجره خوبی هم داشته باشه، اصلن یا زن خوب یا پنجره خوب. لبخند می‌زنم و بعد خودمو تحقیر می‌کنم که هوی، شاید این پنجره هم خیلی دلش می‌خواد بره اما پای رفتن نداره، پر پرواز نداره.

یک وقتهایی این هویت است که نمی‌خواهیم بماند

2012-02-08T14:40:00.004+03:30

1. در زندگی شخصی‌مان همیشه غریبه‌ای حضور دارد، شخصی برای درمیان گذاشتن، برای باز کردن خصوصی‌ترین مسایلی که نمی‌شود حتی به نزدیک‌ترین آدم زندگیمان هم گفت. در دنیای مجازی امروز روابط و معاشرت‌ها آنقدر زیاد شده که دیگر نمی‌شود از دید آدمها پنهان ماند لذا فقدان مکانی برای گفتن و پنهان‌ماندن محسوس است.

2. در نظر بگیرید اتاق اعتراف را در کلیسا که آدمها از پشت دریچه‌ای با کشیش صحبت می‌کنند، حال اگر آن کشیش را برداریم و بجایش یک وبلاگ بگذاریم، آنگاه مکانی خواهیم داشت که می‌شود گفت و ناشناس ماند و در عین حال از خواننده‌هایی که حتی می‌توانند شامل افراد آشنا نیز باشند، بازخور گرفت. نظر سایرین همیشه مهم است.

3. وبلاگ نویسنده‌چنتایی جایی برای پنهان ماندن است. جهت پست کردن نوشته‌هایتان، میتوانید مطلب خود را به آدرس زیر ایمیل کرده و در وبلاگ منتشر کنید. طبعن هویت نویسنده از دید همه حتی دارنده وبلاگ مخفی مانده و پست مربوطه قابل انتشار و همخوان شدن بای‌نحوممکن خواهند بود.

4. namborde2 [dot] posting [at] Gmail [dot] com

این اتاقها هستند که تنگتر می‌شوند

2012-02-06T08:00:00.005+03:30

1. همین خانه عشرت‌آباد را که با پانزده بیست سال قبلش مقایسه می‌کنم، می‌بینم حیاطش لاقل یکی دو ردیف موزائیک کم کرده، سه چهار بند از آجرهای دیوارش گم شده، چهارچوب درهایش آب رفته، پله‌هایش کمتر شده و سقفهایش پائین‌تر آمده‌اند. نه اینکه انگار اینطور شده باشد، واقعن شده. نفر دوم جلویی نشسته در ردیف اول از سمت چپ پائین، سالها بعد گفت « من یادمه بچه بودیم خیلی بیشتر طول می‌کشید از این سر حیاط تا آن سر برویم، اما اینروزها همش شده دو قدم ».

2. یک تصوری هم هست که می‌گوید این آدمها هستند که دارند بزرگ می‌شوند و اتاقها ثابت می‌مانند اما واقعیت این است که وقتی ناظر غیرلخت باشد و تمام این سالها روی شانه‌هایت نشسته باشد، آنوقت این اتاقها هستند که دارند سال به سال تنگتر می‌شوند. تا جایی که یک روز متوجه می‌شوید دیگر در همان محل قبلی جا برای همان همه‌ی قبلی نیست. سفره‌ها گواه این موضوع اند. آن ابتدا سفره را که پهن می‌کردند از دو اتاق یک اتاق اضافه می‌آمد. ده سال گذشت و آدمها کم و زیاد نشدند اما دیوار انتهایی اتاق دوم چسبید به لبه‌ی سفره. بیست سال بعد دیگر اصلن جای کافی برای نشستن نبود لذا سفره جایش را داد به میز غذا و آدمها بشقاب بدست هرجا که شد نشستند و ایستادند.

3. چهل سال از عکس گذشته و این عکس دیگر مجرد ندارد. بیست‌درصد عکس فوت کرده‌ است و باقی‌مانده را هم دیگر هرگز نمی‌شود در یک قاب جمع کرد.

این آدمها هستند که می‌مانند - 54

2012-02-04T08:00:00.004+03:30

عریان‌ترین نمای هر آدمی را می‌شود در تصویر پرسنلی‌اش دید. تصویری که فرق چندانی با عبارت «نام و نام‌خانوادگی» ندارد و حتی نمی‌شود اسمش را عکس گذاشت. عکس پرتت می‌کند. عکس مکان/زمان دارد و دلالت می‌کند بر خاطرات. با این وجود تا سالهایی نچندان دور، این تصاویر پرسنلی تنها چیزی بود که از آدمهای دور افتاده از هم به یادگار می‌ماند، البته گاهی هم نمی‌ماند.

این عکس است که می‌ماند، لاجرم می‌ماند

2012-02-02T08:00:00.002+03:30

مادر که دارد بافتنی می‌بافد و اصلن نمی‌داند دوربین چیست، علاقه‌ای هم ندارد که بداند. پدر اما اهل مطالعه است، همیشه بعد از صدای دوربین، نیم‌نگاهی از بالای عینکش به دوربین می‌کرده. دو خواهر هم مدل عکاسی برادر بوده‌اند، بارها، سالها. اما پسر جوان که اتفاقن عکاس این عکس نیز بوده، بدجوری افتاده و لاجرم بدجوری ماندگار شده آن هم بعد از گذشت سی و پنج سال. انگار می‌خواسته در همان لحظه حرفی بزند، پلکی بزند که با باز شدن دیافراگم همپوشانی کرده و چنین فضاحتی را خلق کرده.

روزهایی بوده که هنوز نمی‌شده عکس خراب را حذف کرد و بهترین عکس را برای همیشه نگه داشت، انگار آن سالها هرچه بوده لاجرم همان می‌مانده، باید می‌مانده. زن هم که می‌گرفتند تا ابد هرطور بود باهم کنار می‌آمدند. آدمهای آن‌سالها وقتی مجبور بودند واقعن مجبور بودند.

این آدمها هستند که می‌مانند - 53

2012-01-31T08:00:00.002+03:30

این آدمها هستند که می‌مانند - 52

2012-01-29T08:00:00.000+03:30

این بکس است که می‌ماند - 95

2012-01-27T08:00:00.002+03:30

این عکس است که می‌ماند - 94

2012-01-25T08:00:00.003+03:30

این عکس است که می‌ماند - 93

2012-01-23T08:00:00.000+03:30

این عکس است که می‌ماند

2012-01-22T09:59:00.003+03:30

1. اگر به کشوی عکسها و آلبومهای قدیمی سری بزنید، جدا از عکسهای چاپ شده و بی‌آلبوم مانده با پاکتهای متعددی از نگاتیو روبرو خواهید شد که با عبارتی گل‌درشت و نمایش تصویر دست و قیچی رویشان نوشته « نگاتیو حرمت دارد، قیچی نکنید » حالا گیرم حرمت داردش را فراموش کرده.

2. خیلی قبل که نه، همین ده سال پیش که عکاسی هنوز دیجیتال نشده بود. برای دیدن هر عکسی که می‌گرفتیم باید منتظر پر شدن فیلم می‌ماندیم، فیلم که پر می‌شد باید می‌بردیم عکاسخانه تا چاپش کند. یک روز یا بیشتر صبر می‌کردیم و هزینه می‌دادیم تا عکسی که هفته پیش گرفتیم را ببینیم. آنروزها می‌دانستیم که فاصله است بین عکس گرفتن و دیدن. هزینه داشت. عدد نمایشگر تعداد عکس‌های گرفته شده بالای دوربین مهم بود. فیلم را نباید حروم می‌کردیم. عکاسی تفریح خانوادگی نشده بود هنوز. دیجیتال که شد، فاصله فشار دادن شاتر تا رویت عکس شد فاصله‌ی اتصال پورت دوربین و باز کردن فایل. زمان و هزینه به طرز چشمگیری کاهش پیدا کرد، انگار که ایمیل در کنار نامه اختراع شد. انگار که ماشین جای اسب را گرفت با این حال چیزی را هم از عکسها گرفت که اسمش را می‌گذارم وزن عکس. عکسها سبک شدند.

3. دیالوگ رایج:

× میخوای ازت یه عکس بگیرم؟

+ آره بگیر.

× چیلیک، ببین چه خوب افتادی.

+ مممممـ .. آره، خیلی خوب شد، مرسی.

4. عادتی که به لمس و تورق آلبوم عکس داشتیم نمی‌گذاشت از دیدن عکسهای دیجیتال لذت ببریم، دلیلش را هم دائم می‌اندختیم گردن زمان که این عکسها هنوز تازه‌اند و باید بگذرد. انگار که عکسها باید کهنه شوند تا بهتر خاطره‌بازی کنند. گذشت، اینروزها دیگر به اندازه کافی از اولین عکسهای دیجیتالمان گذشته اما باز هم بی‌وزن اند.

5. نحوه رویت عکس هم مهم است، برای نمایش چندین راه‌ زیر را در نظر بگیرید:

نمایش در مانیتور لامپی بزرگ کامپیوتر دسکتاپ خانه

نمایش در مانیتور لپ‌تاپ شخصی

نمایش در مانیتور آی‌پد و الخ

نمایش در کاغذ پرینت شده

اینچیزها توضیح واضحی ندارد، نوستالوژی تنها نیست اما مشخصن از بالا به پایین با کم شدن فاصله عکس تا دست، لذت دیدن عکس زیادتر می‌شود. انگار عکس هرچه به دست نزدیک‌تر لذتش بیشتر. اصلن حتی انگار دیدن عکس چشم می‌خواهد اما لذتش را دست می‌برد.

6. بروید در تیم آنهایی که عکسهای دیجیتالشان را هنوز می‌دهند عکاسخانه و نسخه کاغذی عکس را پس می‌گیرند.

این آدمها هستند که می‌مانند - 51 - مشروح

2012-01-21T11:09:00.003+03:30

یک - سال 71 کودکستان می‌رفتم یکجایی نزدیک زندان وکیل آباد که بعدها شد مدرسه سماء به گمانم، آنروزها آن سمت شهر آنقدرها هم آباد نبود، یادمه یبار وقتی داشتم از کودکستان بر‌می‌گشتم خونه، هوا آنقدر مه‌آلود بود و محله آنقدر بی‌کوچه و تازه‌ساز و بیابان‌طور که کوچه رو اشتباه رفتم و گم شدم. دقیقن گم شدم البته بعدش طبعن پیدا شدم ولی یادم نیست چطور. لابد به سلامتی. الان شده انتهای معلم 75.

دو - پسرهمسایه‌ای هم داشتیم ما که اسمش وحید بود، همسن و سال بودیم و اغلب ظهرها با دوچرخه تو کوچه‌ها بودیم، یروز دیدم سر صبح آمبولانس اومده تو کوچه و مردم جمع شدن، وحید هم متعجب کنار پیاده‌رو ایستاده بود و نگاه می‌کرد. گفت صبح هرچی بابامو بیدار کردم بیدار نشد. یه شب هم من مریض شده بودم و خیلی تب داشتم. پدر اومد منو ببره دکتر، فولوکسش روشن نشد، ژیان آقای نجفی، همسایه اینطرفیمون رو گرفت.‏ نجفی هنوز اونجاست.

چهار - مامان سر ظهر خواب بود و منم بیرون مشغول دوچرخه‌سواری، خیلی در زدم ولی کسی درو باز نکرد لذا با سنگ شیشه در رو شیکوندم، دستم رو از شکستگی کردم تو، درو باز کردم و اومدم تو خونه. بعدش یادمه خیلی بد شد.‏

پنج - یه رودخونه فصلی اغلب خشک و پهن و عمیقی بود که بهش می‌گفتن کال. بیشتر از صد متر فاصله نداشت با خونه. سنگ بر روی آب جهاندن را آنجا از پدر یاد گرفتم. دوچرخه‌سواری را هم وسط بلوار وکیل آبادی که مترو نبود هنوز، درخت توت بود همش.

شش - صبح جمعه با پدر رفتیم از یک جاهایی آجر دزدیدم واسه دیوار باغچه‌ای که بعدن دونفری تو حیاط ساختیم. نصفه آجرهای لابد بدرد نخوری که تو کاپوت جلوی فولوکس ریختیم. پدر مهندس راه‌وساختمان است.

هفت - یه سوپری هم بود اون اطراف به اسم سوپرشاهد، هروقت می‌رفتم ازش خرید کنم و مثلن می‌گفتم آقا ماست دارین؟ با خنده می‌گفت « بله عزیزم، ماستم داریم، نونم داریم، شیرم داریم، پنیرم داریم .. الخ» فک کم از شغلش خیلی راضی بود. یبار هم رفته بودم ازش خامه بخرم صد تومنیمو تو راه گم کردم، با گریه برگشتم خونه. همین خامه‌های صورتی صد تومن بود.

هشت - یه دکه روزنامه فروشی بود سر سه‌راه زندان که پدر از سر کار که میومد، ازش روزنامه و شکلات هوبی می‌خرید، هوبی کوچیک. هیچ وقت هم نگفت بیا بابایی برات هوبی خریدم، همیشه یه جایی از اتاقم پیدا می‌کردمش.

نه - آبله مرغونم رو تو اون خونه گرفتم.

ده - کاش یکی از عکس بالا پیدا شه.

این آدمها هستند که می‌مانند - 51

2012-01-21T08:00:00.001+03:30

این عکس است که می‌ماند - 92

2012-01-19T08:00:00.000+03:30

این آدمها هستند که می‌مانند - 50

2012-01-17T08:00:00.002+03:30

این آدمها هستند که می‌مانند - 49

2012-01-15T08:00:00.001+03:30

این عکس است که می‌ماند - 91

2012-01-13T08:00:00.000+03:30

این عکس است که می‌ماند - 90

2012-01-11T09:50:00.001+03:30

این آدمها هستند که می مانند - 48

2012-01-08T08:00:00.001+03:30

این عکس است که می‌ماند - 89

2012-01-06T08:00:00.001+03:30

این آدمها هستند که می‌مانند - 47

2012-01-04T08:00:00.003+03:30

این عکس است که می‌ماند - 88

2012-01-02T08:00:00.001+03:30

2012

2012-01-01T11:04:00.000+03:30

این عکس است که می‌ماند - 87

2011-12-30T08:00:00.000+03:30

Where is my ?

2011-12-29T22:41:00.003+03:30

این عکس است که می‌ماند - 86

2011-12-28T08:00:00.001+03:30

این آدمها هستند که می مانند - 46

2011-12-26T08:00:00.001+03:30

این عکس است که می‌ماند - 85

2011-12-24T08:00:00.000+03:30

این آدمها هستند که می مانند - 45

2011-12-22T08:00:00.000+03:30

این عکس است که می‌ماند - 84

2011-12-20T08:00:00.001+03:30

این عکس است که می‌ماند - 83

2011-12-18T08:00:00.000+03:30

این عکس است که می‌ماند - 82

2011-12-16T08:00:00.000+03:30

این عکس است که می‌ماند - 81

2011-12-14T08:00:00.000+03:30

این آدمها هستند که می مانند - 44

2011-12-12T08:00:00.001+03:30

01

2011-12-11T22:15:00.002+03:30

1. ماژلان که بود و چه کرد. ماژلان دریانوردی نمی‌دانم پرتغالی یا اسپانیایی بود که داشت جهان را برای خودش بسط می‌داد تنگه‌ای را در منتها الیه جنوبی قاره آمریکای جنوبی برای خودش باز کرد و کمی آنطرف‌تر اقیانوس بزرگی ساخت به اسم اقیانوس آرام. اقیانوس مسخره‌ای که از آن به بعد هر دو طرف نقشه‌های دریانوردی جا گرفت و معلوم کرد که زمین جدن گرد است. این اقیانوس مسخره یک اصل مسخره‌تر از خودش را هم اثبات کرد که "اگر بروی لاجرم بر می گردی". تعمیمش بدهید به فضای لایتناهی بالای سرمان. به رابطه‌های لانگ دیستنس، حتی شاید خوبی و بدی یکی باشند و منفی بینهایت مماس شده باشد بر مثبت بینهایت.

2. امروزه با پیشرفت تکنولوژی متاسفانه دیگر جایی برای گم شدن باقی نمانده، فقط می‌شود دور شد، دور شدنی که حداکثر به اندازه نصف محیط کره زمین است [ برای گم شدن احتیاج به فاصله مکانی داریم، داریم. نرفتم که می‌گم ]. دریانورد ماژلان باید همان وسط اقیانوس آرام وقتی از بی‌غذایی به خوردن جسد ملوان های مرده کشتی روی آورد، می‌مرد، غرق می‌شد. کاش اینطور می‌شد و امروز کسی نمی‌دانست که اگر از شرقی ترین جای کره زمین مثلن ژاپن، شرق‌تر برویم به غربی‌ترین جای کره زمین می‌رسیم. پروازهای سیدنی – لس آنجلس بجای ده ساعت می‌شدند بیست ساعت. ده ساعت تا مادرید و ده ساعت هم تا لس آنجلس[هواپیما بنزین میخاد] و اینها در قالب یک تابوی سنتی بزرگ بود که نوع بشر هیچ گاه نباید از سواحل شرقی ژاپن بیش از خیلی فاصله بگیرد. تابویی اخلاقی مثل لزوم ستر عورت. کره زمین پلاستیکی های مدارس و میزهای اداری هم یک ناحیه سیاه از قطب تا قطب بین لس انجلس و ژاپن داشتند که هیچ کس چیزی در موردش نمی‌دانست، نمی‌خواست که بداند.

3. بچه تر که بودم یک قصه ای داشتم که یکروز بیکار باشم بروم وسط کوچه و راست کوچه را بگیرم بروم، آنقدر بروم تا از پشت سر دوباره برسم به همانجا. یک طوری هم باشد که از روی هر مانعی که سر راهم باشد، رد شوم و هیچ گاه هیچ چیز را دور نزنم. شنا کنم، بالابروم، پایین بروم. صاف و مستقیم برم و برم و برم تا برگردم. البته الان خیلی در موردش مطمئن نیستم، شاید اصلن ازدواج کردم و ماندم ولی تُف، تُف به رویت ماژلان که چپ و راست نوع بشر را به‌هم وصل کردی.‏

از اینجا

این آدمها هستند که می مانند - 43

2011-12-10T08:00:00.001+03:30

این عکس است که می‌ماند - 80

2011-12-09T08:48:00.001+03:30

این آدمها هستند که می مانند - 42

2011-11-24T18:43:00.002+03:30

این آدمها هستند که می مانند - 41

2011-11-08T18:05:00.001+03:30

گودر رفت اما این آدمها هستند که می مانند - 40

2011-11-01T09:34:00.005+03:30

این عکس است که می ماند - 79

2011-10-31T09:43:00.008+03:30

سوسنگرد

این آدمها هستند که می مانند - 39

2011-10-29T12:29:00.002+03:30

این گودر است که می ماند - 04

2011-10-24T12:48:00.004+03:30

فید‌هایم
آدم‌هایم
دکمه های شرولایکم
شر آیتمزم
پرده سبز شرویدنوتم

به سعی برنینگ هاوس

این گودر است که می ماند - 03

2011-10-23T22:25:00.000+03:30

این گودر است که می ماند - 02

2011-10-22T18:45:00.000+03:30

این گودر است که می ماند - 01

2011-10-22T01:56:00.001+03:30

عشرت آباد در قاب - 04

2011-10-20T20:19:00.002+03:30

حروف خارج از کلمات _ 36

2011-10-11T10:21:00.000+03:30

حروف خارج از کلمات _ 35

2011-10-03T18:03:00.002+03:30

خرسی که می خواست خرس باقی بماند

2011-09-27T00:55:00.004+03:30

عشرت آباد در قاب - 03

2011-09-23T11:34:00.002+03:30

تافی کره‌ای مینو

2011-09-22T17:22:00.000+03:30

حروف خارج از کلمات _ 34

2011-09-20T21:29:00.001+04:30

این عکس است که می ماند _ 78

2011-09-18T20:00:00.000+04:30

این آدم ها هستند که می مانند _ 38

2011-09-17T20:11:00.002+04:30

عشرت آباد در قاب -02

2011-09-16T20:00:00.001+04:30

عشرت آباد در قاب -01

2011-09-15T19:59:00.001+04:30

از جنس عشرت آباد - 02

2011-09-14T09:30:00.002+04:30

از جنس عشرت آباد - 01

2011-09-13T19:21:00.002+04:30

عشرت آباد - دور افتاده

2011-09-11T17:52:00.004+04:30

عکس توضیح ندارد، یک عکس فقط یک عکس است.‏

حروف خارج از کلمات _ 33

2011-09-06T23:26:00.000+04:30

این دریاچه است که می ماند

2011-08-29T08:37:00.000+04:30

حروف خارج از کلمات _ 32

2011-08-28T11:52:00.000+04:30

حروف خارج از کلمات _ 31

2011-08-25T22:28:00.000+04:30

این آدم‌ها هستند که می مانند _ 37

2011-08-25T12:42:00.001+04:30

حروف خارج از کلمات _ 30

2011-08-23T19:26:00.002+04:30

حروف خارج از کلمات _ 29

2011-08-19T20:37:00.003+04:30

باشگاه کتاب اگر - 09

2011-08-15T21:51:00.000+04:30

این عکس است که می ماند _ 77

2011-08-11T21:59:00.004+04:30

از اینجا هم داریم که:

می‌گویند در دهه‌های پایانی قرن بیستم، موضوعِ هنر بیش از هر چیزی و هر وقتی، خودِ شخصِ شخیصِ هنرمند شد. دیگر نه آن‌قدر ابزار و شیوه‌های بیانی مهم بود و نه آن‌قدر خودِ جناب هنر. هنرمند با تمام منویات‌ش آمد نشست درست در مرکز ابداع هنری‌اش. موضوعات به‌شدت شخصی، خصوصی، بدنِ هنرمند، خروجی‌ها و ورودی‌های مربوطه، تماس‌ها، اتصال‌ها، حریم‌ها و حرمت‌ها. مثلن؟ مثلن سال 1994، خانم مونا حاتوم، چیدمانی در موزه‌ی ملی هنر مدرنِ پاریس برپا کرد که جسورانه و صریح و جنسیت‌محور بود. یک اندوسکوپ را فرستاده بود داخل بدنش، تصاویر ضبط‌شده را ویدیو کرده بود و پخش کرده بود روی کفِ سالن، محصور در یک استوانه. نهان‌ترین اجزاء بدنِ زنانه را خیلی بی‌تفاوت، انداخته بود روی زمین، نه‌تنها جلوی چشم هزار بیگانه، که زیر پای‌شان. می‌گویند با این فاش‌نمایی، تعلقِ خودش را بر بدنش، بر خصوصی‌ترین اجزاء آن، جاهایی که حتا از دیدرس، و طبعن مالکیتِ بصریِ خودش هم خارج بود، واگذار کرده بود به بیت‌المال. عمومی کرده بود خودش را. چیزی هم که عمومی شد، رفت در دست‌رس عموم، می‌شود بیگانه، غریبه، مالِ مردم. آیا سرهرمس دارد از حجاب حرف می‌زند؟ خدا نکند. حوصله داشتید بلند شوید بروید ویدیوی «بدنِ بیگانه» را ببینید، این‌جا.

این عکس است که می ماند _ 76

2011-08-10T12:22:00.004+04:30

اون احمق اولی که متوجه اشتباه بانک مرکزی در وارونه چاپ کردن عکس سردر دانشگاه تهران شده بود رو دعوت می کنم کمی با دقت بیشتری به چزئیات پایه های سردر دانشگاه بنگرد

تبلیغات - 03

2011-08-08T16:06:00.004+04:30

این آدم ها هستند که می مانند _ 35

2011-07-26T22:10:00.001+04:30

ستون نویسی - محوطه دانشکده معماری دانشگاه تهران

عشرت آباد - دیروز

2011-07-17T21:38:00.000+04:30

حروف خارج از کلمات _ 28

2011-07-12T22:06:00.001+04:30

تبلیغات - 02

2011-07-09T20:00:00.001+04:30

تبلیغات - 01

2011-07-08T12:35:00.000+04:30

عشرت آباد - امروز

2011-07-06T18:18:00.001+04:30

حروف خارج از کلمات _ 27

2011-07-03T19:44:00.002+04:30

باشگاه کتاب اگر - 08

2011-06-27T17:29:00.000+04:30

سفره موسیقی - 01

2011-06-26T14:15:00.003+04:30

آقایان/خانمها

بفرمائید موسیقی خوب ولی کمی جنجالی و تند، دانلود کنید، دانلود کنید

راسن همه موارد رو پیشنهاد می کنم.‏

1. ULTRA - BLIND TO THE GROOVE

2. ULTRA - THE RIGHT TIME

3. ULTRA - SAY IT ONCE

4. ULTRA - SAY YOU DO

5. BOYZONE WHERE WE BELONG - PICTURE OF YOU

6. 911 - NEW GROOVE GENERATION

7. 911 - THAT'S THE WAY

8. JON BON JOVI!S - MISTER BIG TIME

9. AEROSMITH - I DON'T WANT TO MISS A THING

10. BOB SEGER & THE SILVER BULLE - ROLL ME AWAY

11. FIVE 5 - SLAM DUNK DA FUNK

12. FIVE 5 - EVERYBODY GET UP

این آدم ها هستند که می مانند _ 34

2011-06-23T10:19:00.001+04:30

پدر- بی توضیح

2011-06-16T09:54:00.003+04:30

حروف خارج از کلمات _ 26

2011-06-15T07:00:00.000+04:30

حروف خارج از کلمات _ 25

2011-06-14T07:00:00.000+04:30

حروف خارج از کلمات _ 24

2011-06-13T07:00:00.000+04:30

این آدم ها هستند که می مانند _ 33

2011-06-12T14:37:00.003+04:30

حروف خارج از کلمات _ 23

2011-06-12T07:00:00.000+04:30

حروف خارج از کلمات _ 22

2011-06-11T07:00:00.000+04:30

حروف خارج از کلمات _ 21

2011-06-10T07:00:00.000+04:30

حروف خارج از کلمات _ 20

2011-06-09T07:00:00.000+04:30

حروف خارج از کلمات _ 19

2011-06-08T10:33:00.001+04:30

حروف خارج از کلمات _ 18

2011-06-08T08:32:00.000+04:30

سیزدهم خرداد

2011-06-03T04:40:00.001+04:30

Human Rights

2011-06-02T15:05:00.001+04:30

There is no globally recognized logo for human rights. Together we can close this gap. Join the greatest creative challenge in history and submit your logo design now.

این آدم ها هستند که می مانند _ 32

2011-06-01T11:54:00.001+04:30

پست بعد

2011-05-28T09:13:00.000+04:30

زن

2011-05-24T11:40:00.001+04:30

تکراری، مربوط به پارسال