یک لذتی هم هست به اسم لذت انتظار، انتظار آمدن پیتزای تلفنی که باید نیم ساعتی از آن لذت برد، اما اغلب نمیشود چون دقیقن وسایل ارتباط جمعی با بیرحمی همیشه خرابش می کنند. این اخبار بد و آمار درد و غصهای که هر لحظه دارد بر ما وارد میشود خودش را در شکنندهترین اتفاق روز یعنی همین انتظار عزیز نشان میدهد و خرابش میکند. منتها هویت پیتزا آنقدر جذاب و چرب است که میشود وقتی خودش آمد، رفت و پشتش پنهان شد و گاز زد و همه چیز را فراموش کرد و چاق شد، غم چاق کننده است.
1. حال من حال همان پادشاه تنهای سیارهی دورافتادهی قصه شازده کوچولو است که میدانست شب و روز به امر او در پی هم نمیآیند با این حال فرمان میداد و حکمرانیاش را میکرد، پادشاه مرد عاقلی بود، عاقل و تنها.
2. پنجره به پنجره عاشقشونم اما میدونم پشت هیچکدوم از این پنجرهها زنی در انتظارم ننشسته، حتی آن یار دیرین و آرزوی دائمام پشت هیچکدام از این پنجرهها نیست. حتی پشت آنهایی که تاریک و خاموشند. آرزو که پشت پنجره نمیرود، آرزو مینشیند بر باد و میرود.
3. واقعیت اول این است که من معماری هستم آسیب دیده از خاطرهای در گذشته، از معشوقی ابدی در دانشکده و واقعیت دوم هم این است که زنم اصلن نیامده که بخواهد برود. تصحیح میکنم، عبارت «زنم» اصلن عبارت درستی نیست چون زنم، زن من که نشده، شده زن یکی دیگه، یعنی لابد تا الان شده. لذا این منه باور نکن، این مشحسن مکرر، روزهایش را لابلای داستانهای ساختگیاش میگذراند تا فراموش کند که نه خانی آمده نه خانی رفته. من گاو مشحسن نیستم، من خود مشحسنم، مشحسنی ام که عاشق گاوشه، البته گاوی که هیچوقت نداشته. ریچارد براتیگان هم وضعیتی مشابه داشت که اسمش را گذاشته بود رویای بابل، کاش مال من نوعی بیماری باشد و من بیمار باشم، بیمار که باشی تکلیفت معلوم است، میروی دنبال درمان و من درمانم را در داستانهایی میجستم که میساختم و میتوانستم با آنها واقعیت را دلخواه کنم.
4. ناظر خارجی میگوید تضاد با واقعیتش تاسفبار است اما ناظری که روی شانههایم نشسته، آنقدر هیجان زده است که این چیزها اصولن برایش مطرح نیست و دارد از اپیزود اپیزود سریال افسردگیام لذت میبرد.
پایان. شبها که چراغهای سرزمینم روشن میشوند، مبل را جلو میکشم، مینشینم و برای تکتک زنهای پنجرههای روبرو ساز میزنم و میخوانم و کمکم وقت آن میشود که واقعیت تلخ هم از آنطرف بیاید و بنشیند بکنارم و گیسو بگشاید. او گیسو بگشاید و من ساز بزنم و بخوانم و در نهایت مرا باور دهد که او خودش برعکس اشکش هرگز نمیآید.
1. در به در، از این اتاق به آن اتاق دنبال نشانهای از تاهل میگردم. اولین جایی که بنظر هر آدم متاهلی میاد عکسهای ازدواج و آلبوم خونوادگی است، کشوی آلبومها رو روی زمین خالی کردم، تنها یه آلبوم مونده بود از اون به یادگار، لذا تیکه دادم به دیوار و آلبوم را ورق زدم. عکسهای بیربط عروسی دیگران، عکسهای دانشجویی، اردوهای دورهمی و خب خیلی محدود عکسهای دو نفرهی من و زنم با پسزمینههای قشنگ و مختلف، حالات مختلف، خندان / معمولی / متعجب. بهترین عکس دونفره آلبوم هم قاب شده بود و نشسته بود جلوی آینه، کنار عطرها. یه عطر قدیمی هم هست به اسم «استلاّ» که بوی زنمو میده. پرتکنندهتر از بوی عطر نداریم لذا عکسها رو بیخیال شدم و بو کشیدم. اینبار هم منو پرت کرد به دورترها بطوری که یادم رفت چه بیتابانه داشتم اورا میجستم. دنبال چیزی میگشتم تا به خودم ثابت کنم، مدرکی، نشونهای هر چیزی که نشانی از زنم داشته باشد و من جز چند عکس و یک شیشه عطر چیزی نیافته بودم. البته بماند که بوی عطر پرتم کرد به جایی که خودش به تنهایی مدرکی مستدل بود، با این حال هنوز جناب قاضی راضی نشده بود. کف اتاق دادگاهی شده بود که قاضی و شاکی و شاهد و وکیل و متهمش خودم بود و فقط کافی بود خودم به خودم اثبات کنم که پای زنی هم در کار است، یا در کار بوده اما مدارک ناقص بود، همیشه یک پای ادله لنگ است. یه شیشه عطر زنونه و عکسهایی که میشد فتوشاپ شده باشند که مدرک نمیشه. مدرک باید خود زن باشد. زن باس بطور مستدل در دستانت باشد، اما نبود.
2. یه عادت عجیبی هم بینمون مشترک بود که هردو وقتی لباس نو میخریدیم، نمیپوشیدم، لباس نو جاش تو کمد بود، باید میرفت تو کمد و منتظر نوبت میموند. یعنی اینطور نبود که نو بیاد و کهنه بشه دلازار. لباسهای کم پوشیده و هرگز نپوشیدهام را ایستاده ورق میزدم، یکی پس از دیگری حتی پولیور بنفشهی بنتونم رو هم دیدم اما اثری از لباس زنانه نبود. یک تصوری هم هست که میگوید اغلب زنها وقتی میروند از خودشان لباسی، تکه لباسی، چیزی باقی میگذارند برای بو و خاطرهبازی، اما اینجا چیزی که بر زنی دلالت کند یافت نمیشد لذا کاملن منطقی نتیجه گرفتم که زنم لخت بوده، عمومن لخت بوده، برایم بیلباسی میکرده، عشوههای ملایری، قرهای ریز از راه دور.. و من دوباره پرت شدم و تکیه داده شدم به کمد.
3. برهان خلف میگوید اگر در چیزی تردید داشتید، سعی کنید تا خلافش نقض شود آنگاه مطمئنتر خواهید بود و این برهان، صورت مسئلهی مرا را تبدیل کرد به تلاش برای پیدا کردن نشانههایی که حضورشان با وجود زنم مغایرت داشته باشد. کتابهای کتابخانه از یک جایی به بعد بیشتر از آنکه کتاب باشند، میشوند خاطره. کتاب اول، در جبهه غرب خبری نیست، سرگذشت چندتا سرباز آلمانی در جنگ جهانی اول که بجای جنگ فقط لوبیا و سوسیس میخوردن. این یکی هیچ نام و نشونی نداره، انگار صاحاب داره اصلن. اما بالای صفحه دوم کتاب شازده احتجاب نوشته تقدیم به شما الف-خ و الف اسم یک زن است.(سلام الف). کتاب بعدی نون حه، بعدی میم میم، سین نون، سین الف و سین خه. همگی اینها اسامی زنانی اند که یک جایی در طول زندگیام به من کتاب دادهاند اما فقط این سین خه است که هنوز من را یاد زنم میاندازد، ایداد. تا به امروز انگار به زنم همیشه فقط اشاره شده تا جایی که هم اکنون در این وضعیت اسفناک حتی اسم و فامیلش را هم گم کردهام. کتابخانه را کامل گشتم، کتاب به کتاب و به سیزده زن غریبه برخوردم. برهان خلف میگوید امکان ندارد که سیزده زن بی آنکه هیچ کدامشان با تو ازدواج کرده باشند به تو کتاب داده باشند. یکی دوتا شاید ولی سیزده تا نه، لذا زنم بطور حتم یکی از اینهاست. امکان بعد میگوید، شاید همهی اینها یک جایی، یک وقتی زنم بودهاند، نه البته همزمان. چون همزمانی سخته و همزبونی از همزمانی بهتر. انگشتانم را وارسی میکنم، حلقهای در کار نیست، لابد از چهارمی به بعد دیگه تصمیم گرفتم که حلقه نداشته باشم و تفریح کنم. آخه چه لزومی هست به شوآف هرروز و هرلحظهی تاهل. اما با تمام اینها فرض خلف اثبات نشد ولی در عوض حکم هم باطل نشد. این حکم از آنهاست باطل نمیخواهد بشود.
4. بیربط، بیربط، بیربط. وقتی دارم در به در دنبال نشونهای از یک زن تو زندگیم میگردم، کله بریده و خونی یک اسب تو تختم چه کمکی به من میکنه؟ ولی من این رو هم تبدیل به فرصت کردم، کنار تخت ایستادم و برای جفتمون فاتحه خوندم.
